We werken momenteel harder dan ooit. We hebben meer taken, meer systemen, meer afstemming in dezelfde tijd. Tegelijkertijd verdwijnt er ook iets essentieels: rust, overzicht en uiteindelijk ook plezier in ons werk.
AI zou ons moeten helpen en dat doet het ook tot op zekere hoogte. Maar ondertussen blijft het bestaande werk bestaan, en komt AI er als nieuw werk bij. Het voelt eerder als méér dan minder.
Herkenbaar?
Wat er echt gebeurt
Onze manier van werken loopt tegen een grens aan. Meer druk leidt niet meer tot betere resultaten. Sterker nog: we worden minder efficiënt en verliezen langzaam de controle.
We sturen nog steeds op targets en KPI’s, maar de ‘waarom-vraag’ is naar de achtergrond verdwenen.
We doen het werk dat ons gevraagd wordt om uit te voeren maar steeds minder mensen weten waarom. Tijd om daarover na te denken is er nauwelijks. Dus blijven we doorgaan.
De paradox
We denken dat we moeten versnellen om bij te blijven. Maar precies dat veroorzaakt het probleem. Lees ook BLOG 3 over de AI-paradox. In de bergen werkt het anders. Als je blijft klimmen zonder rust, dwingt de natuur je om te stoppen.
In de bergen acclimatiseren we om die rustmomenten te pakken. Acclimatiseren is geen vertraging. Het is de voorwaarde om verder te komen. Wie dat negeert, wordt een halt toegeroepen.
Dat is de paradox: rust voelt als verlies van tijd, maar is de enige manier om vooruit te komen. Zelfs efficiënter werken leidt tot meer druk. Rust en herpakken is de oplossing.
Technologie vs. mens
De afgelopen decennia hebben we enorme stappen gezet. Van computers en netwerken (Industry 3.0) naar digitalisering en data (Industry 4.0).
Technologie is exponentieel gegroeid. Onze manier van werken is lineair meegegaan. Daar ontstaat nu frictie.
AI bereikt een niveau waarop het bepaalde taken sneller en beter uitvoert dan wij. En toch vragen we mensen om méér te doen. Dat klinkt niet logisch. Dat moet anders kunnen.
Het kantelpunt
We zitten op een punt waarop de berg te hoog is geworden om op de oude manier te beklimmen. Niet omdat mensen tekortschieten maar omdat de omstandigheden zijn veranderd.
In de natuur zie je hetzelfde. Een kreeft groeit tot zijn schaal te klein wordt. Dan moet hij die loslaten om verder te groeien. Kwetsbaar, maar noodzakelijk.
Bewustwording – STAP 1
Dit is waar het begint. Niet met harder werken. Maar met anders kijken.
Ik heb de Seven Summits beklommen. Ik weet wat het betekent om door te zetten maar ook wanneer je moet stoppen. Juist dat moment bepaalt of je verder komt.
Deze site gaat over die eerste stap: begrijpen waarom verandering nodig is. Daarna volgt het hoe.
Niet de top is heilig, maar de aanpassing aan de situatie.
Ben je klaar om anders te kijken?
